της Γιολας Χρονοπολου

25 2013

νθρωπος, ικανς και ξιος για τσα  πολλ πργματα που μας κνουν να νιθουμε θαυμασμ, μα και για τσα λλα που μας κβουν την ανσα και την μιλι.

λα ξεκνησαν ταν ρχισα να σκπτομαι τι πργματα μπορομε να κνουμε, εμες οι νθρωποι με τα δυο μας χρια, τι ακοω μως και τι βλπω δεν με κνει περφανη.

Πντα πστευα και πιστεω πως πως και αν ζομε την ζω μας, πλοσια φτωχ, αυτ που θυμμαστε και γεμζουν την θμηση μας με μορφες εικνες, εναι στιγμς αγπης. Σκεπτμουν λοιπν πως αν ο καθνας αγαπ αυτ που κνει, αγαπ τους ανθρπους δπλα του, θα χει πολλς πιθαντητες να εναι χαρομενος και ευτυχισμνος.

Μα η ζω, δεν εξαρτται μνο απ δυο χρια αλλ απ πολλ,  ενωμνα. Κποια πντα θα ξεφεγουν και θα πνε να κνουν το κακ να κλψουν, να σκοτσουν, να χτυπσουν, πντα  κποια μως θα βοηθσουν, θα αγκαλισουν, θα βρουν να χρι να κρατσουν για να βρουν μαζ τον δρμο, τον δρμο της ζως.

Εναι που δεν βρσκουμε ναν λγο για να ζομε μσα σε αυτν την κοινωνα ενεργ. Πτε σκεφτκαμε τελευταα φορ, εγ τι κνω, εγ τι προσφρω;

Η κοινωνα μας φωνζει, την ακομε; λα αυτ που μαθανουμε, που βλπουμε, που ακομε, χουν λα μια κοιν βση, εναι λοι τους νθρωποι που δεν χειρστηκαν καλ τα δυο τους χρια, εναι νθρωποι που σως εχαν ανγκη να βρουν ναν λγο παρξης και βρκαν να χρι να τους γνφει λα, και πγαν.

Μα δεν ταν για αυτ σηκωμνο ψηλ. Δεν πανηγριζε, δεν δειχνε κτι στο ουραν, δειχνε να χαιρετισμ που σοι τον ακoλουθον και τον πιστεουν κνουν εγκλματα στο νομα μας λογικς που δεν υπρχει. Αντ να κνουν παρα, κνουν στρατιωτικ θητεα, και αντ να εναι φλοι σντροφοι στω, εναι ομδες δρσης.

Δεν μπορομε να δεξουμε ανοχ, δεν μπορομε να ξεπλνουμε λα αυτ τα χρια. Μπορομε μως να δεξουμε με τα χρια ψηλ να περιστρι που εναι ελεθερο να πετ ψηλ, σε κθε δντρο, σε κθε πλη, σε κθε χρα.

Ας κνουμε και εμες τον δικ μας χαιρετισμ.

Δεξε και εσ να περιστρι.