. ...

27 2013

http://makrakomi.com/wp-content/uploads/picture-17871.jpgΣταματημνος στο κκκινο φανρι, ο οδηγς της BMW μισνοιξε... πονηρ την πρτα του και δειασε το περιεχμενο του σταχτοδοχεου του αμαξιο στο δρμο, δπλα στο ρεθρο της νησδας. Ο οδηγς του αυτοκιντου που βρισκταν ακριβς πσω του, του κρναρε επμονα, κουνντας ταυτχρονα το χρι, σαν μλωμα, ξω απ το παρθυρο. Για να εισπρξει μια... νεο-ελληνοπρεπστατη απντηση απ τον «νοικοκρη» κτοχο της BMW, «ρε, ντε και παρτα μας!».

Βζω στοχημα, πως ο «μγκας» νεολληνας οδηγς, εναι... αντιμνημονιακς, βρζει τον Πγκαλο για το «μαζ τα φγαμε», εξηγε πως η κρη του διορστηκε στο δημσιο «πως τα παιδι του περισστερου κσμου, μια νετη δουλει με σιγουρι και σταθερ ωρριο θελε...», κατηγορε το «σστημα» που αποδεχθηκε αναποτελεσματικ να διατηρσει αλβητο τον τρπο ζως «που εχαμε μθει τσα χρνια...», βρζει τους πολιτικος που δεν «τη χτυπνε φοροδιαφυγ!», αλλ την δια ρα διαπραγματεεται με τον ηλεκτρολγο (υδραυλικ, πλακ, καταστηματρχη...) την κπτωση που θα του κνει αν... δεν του δσει απδειξη! Βρσκει «πολ σωστ!» την πρσφατη απφαση δικαστηρου που κρινε τι το ΙΚΑ εναι υπατιο που κατβαλλε σε κποιο συμπολτη μας την σνταξη της... πεθαμνης μνας του, κι' χι αυτς που την εισπραττε κανονικ («κοτζμ κρτος και δεν μπορε να ελγξει που μοιρζει συντξεις;»), παρκρει που βρει «για δυο λεπτκια μνο...», αλλ γνεται ξαλλος ταν δεν μπορε να στρψει σε κποιο στεν με διπλοπαρκαρισμνα αυτοκνητα, και ουρλιζει «δεν υπρχει κρτος!».

Τυπικ δεγμα της μεγλης πλειοψηφας των νεοελλνων. Που δεν χουμε μθει να σεβμαστε και να φροντζουμε τον με την ευρεα ννοια «δημσιο χρο», σο τουλχιστον το κνουμε με τον «ιδιωτικ» μας. Ο δημσιος, σ' λες τις εκφρσεις του, εναι αποκλειστικ ευθνη του κρτους. Εμες, μνο να τον «απολαμβνουμε» δικαιομαστε, χι να τον περιφρουρομε και να τον προστατεουμε. Λες και το «κρτος» εναι κτι τελεως διφορο απ την κοινωνα, η σχση τους δεν εναι αμφδρομη, η καλ και αποτελεσματικ λειτουργα του δεν εξαρτται απ λους μας. «Μου χρωστς, δεν σου χρωστω...», μ' λλα λγια.

Μπορε ν' ακογεται υπερβολικ, αλλ στην βση του δεν εναι: για τα περισστερα απ τα επ... αινες σωρευμνα χλια μας που κθε τσο (πως τρα, γι' λλη μια φορ...) καλομεθα να πληρσουμε, πολ μεγλο μερδιο ευθνης χει αυτ ακριβς η νοοτροπα μας: πντα κποιος «λλος» εναι επιφορτισμνος με το βρος της φροντδας -και της επιτρησς μας! «Εμες», χουμε το δικαωμα (την απατηση!) να πορευμαστε πως μας γουστρει, ακμη και πραν του ορου της νομιμτητας και της υπεθυνης συλλογικτητας , κι' αν εναι «σωστ» το κρτος (αστυνομα, εφορα, δημσιες υπηρεσες κ.λ.π.) ας μας πισουν κι' ας μας επαναφρουν στην τξη, αλλις...

Χωρς αντρρηση το πελατειακο-κομματικ πολιτικ μας σστημα, βρκε πρσφορο δαφος να σπερει την διαφθορ, την συναλλαγ, την εξαγορ συνειδσεων και... το θρισμα ψφων. Και το εκμεταλλεθηκε στο πακρο. Λειτοργησε ως νταβατζς. Κι' χει τερστιες ευθνες. Αλλ στο κκλωμα της εκπρνευσης, εκτς απ τους προαγωγος, υπρχουν και... οι πρνες. Κι' σο πιο γργορα και με ειλικρνεια παραδεχθομε τι προσφερθκαμε λοι μας για τον συγκεκριμνο ρλο, τσο περισστερες θα εναι οι πιθαντητες (και οι ελπδες...) η παραδοχ πως «πραμε την ζω μας λθος...», να καταλξει στο «ν' αλλξουμε ζω». Εμες οι διοι. Την δικ μας ζω...