4 2012

του Πσχου Μανδραβλη

Περιγραφ: http://www.taneasou.net/wp-content/uploads/PASCHOS.jpgΤα παλι χρνια, καθνας που θελε να βρει το ποιο «δκιο» του μζευε την παρα του και πγαινε σε εκενον που πστευε τι τον αδικε για να του τα «πει» να χερκι. Η απονομ της δικαιοσνης δεν εχε να κνει με καννες, αλλ με τα μπρτσα. Οποιος στρατολογοσε πιο πολλ και πιο γυμνασμνα βρισκε το «δκιο» του. Ο λλος, εκτς απ αδικημνος, βρισκταν και δαρμνος.

Οι κοινωνες υπστησαν πολλ για να αποτξουν το «δκαιο της ισχος» και να περσουν στην «ισχ του δικαου». γιναν επαναστσεις, χθηκε αμα και στο τλος οι πολλο νκησαν τους ισχυρος. Φτιχτηκε το λεγμενο κοινωνικ συμβλαιο. Η βα δεν θα μενε στα χρια των ιδιωτν, αλλ θα περνοσε στο κρτος. Νμος δεν θα ταν το «δκιο» του καθενς, αλλ αυτ που ριζαν οι καννες συμβωσης, που θα θεσπιζταν με τον δημοκρατικ καννα. Πρα απ κποια θεμελιδη δικαιματα του ατμου, η πλειοψηφα αποφσιζε τι εναι δκαιο. Η μειοψηφα μποροσε να φωνζει, αλλ χι να παρανομε· εχε το δικαωμα να προπαγανδζει το δικ της «δκαιο», αλλ φειλε να εφαρμζει των λλων. Μχρι να γνει πλειοψηφα και να θεσπσει, πλι σμφωνα με καννες, τον δικ της νμο.

«Χιλιοειπωμνα», θα σκεφτον κποιοι, Αγωγ του πολτη τρτης γυμνασου. Σωστ: αυτ τα θματα εναι λυμνα στις δημοκρατικς χρες εδ και δο αινες, εν στα καθ’ ημς το μθημα της αγωγς του πολτη θεωρεται περιττ· δεν βοηθ στις εισαγωγικς.

Το πρβλημα εναι τι στην Ελλδα αυτς οι αρχς δεν εναι κοιν κτμα. Οπως γονιδιακ μασταν αντιρατσιστς, τσι γονιδιακ παραμνουμε δημοκρτες. Ασχτως αν η δημοκρατικ διαδικασα δεν εθεωρετο ξια σεβασμο («να καε, να καε...») και το πεζοδρμιο παρουσιστηκε ως ο τπος που εκφρζεται η «λακ βοληση» πιο αυθεντικ, απ το «πορνεο» της Βουλς. Στη χρα μας ο νμος δεν ταν υπρτερος κθε «δικαου», γινε το προν των αντρτικων της Κερατας, της Χαλκιδικς και των ταγμτων εφδου στα πανεπιστμια. Η ανομα επενδυταν με κθε εδους αριστερ φληναφματα περ «δικαου» που παργει η επανσταση (δηλαδ η συνθροιση εκατ χουλιγκνων), περ «πολιτικς ανυπακος» δχως ποινς, περ της «αναγκαας βας» για να αλλξουν οι δομς του συστματος. Μια γενι, τουλχιστον, μεγλωσε με την πεποθηση τι αυτ που παρουσιζεται ως νμος εναι το αποτλεσμα μιας ιδιτυπης χοντας, η οποα ως γνωστν «δεν τλειωσε το ’73».

Απ αυτ το λλειμμα δημοκρατικς παιδεας ξεπδησε και η νομιμοποηση των ενεργειν της Χρυσς Αυγς. Πς το επε το Ενιαο Συνδικτο Υπαθριων Μικροπωλητν Ελλδος; «Οι αυθρμητες πρξεις μελν της Χρυσς Αυγς σε διφορες εμποροπανηγρεις αν την επικρτεια μας βρσκουν απολτως σμφωνους, με την παρτρυνση αυτ η δρση τους να επεκταθε σε λους τους υπαθριους χρους της χρας»; Τι και αν οι μικροπωλητς, στους οποους επιτθηκαν οι χρυσαυγτες, εχαν δειες; Ο διαχωρισμς των νμιμων και η τιμωρα των παρνομων θλει χρνο, διαδικασες, δικαστρια· λα σα προβλπει η αργσυρτη δημοκρατικ διαδικασα. Αυτ δεν ενοχλοσε τα περασμνα χρνια, επειδ γινταν εμπδιο στη γργορη και ριζοσπαστικ μεταμρφωση της κοινωνας; Ε, λοιπν, η ριζοσπαστικοποηση ρχισε. Μνο που εναι λλη απ εκενη που κποιοι, δι των δικν τους παρανομιν, θελαν να πετχουν.