,

protagon.gr

22 2013

http://www.fourtounis.gr/Ο γυμνασιρχης ταν να στριμμνο ντερο. Με το παραμικρ μοραζε αποβολς. λλοι καιρο. Μιλμε για επαρχιακ γυμνσιο πριν τριντα πντε χρνια. Ξρετε τι σμαινε βαθι ελληνικ επαρχα εν τει 1977; Η Αθνα ταν πολ μακρι, πρα απ’ την κρη της απελπισις. Ο πατρας σου, ο μπρμπας σου, ο χωροφλακας, ο γυμνασιρχης, ο επισττης του σχολειο, εχαν απλυτες εξουσες πνω σου. Ο αυστηρς γετονας που σε πετχαινε να βγανεις στα μουλωχτ απ’ το μπιλιρδο, δεν ενημρωνε το σπτι σου, σε πλκωνε κατ’ ευθεαν στις σφαλιρες.

Τα Σαββατβραδα λγαμε τι θα πμε βλτα κι εμες πηγαναμε σε μια τρισθλια ντισκοτκ, που παριστναμε τι χορεαμε με το μτι μας θολ για γυνακα. Οι κοπελις ταν κλεισμνες στα σπτια, τις βλπαμε μνο στο φροντιστριο αφο τα γυμνσια ταν χωρισμνα σε αρρνων και θηλων. Ββαια, απ τη μακριν Αθνα κατφθαναν κτι σκρπιες πληροφορες που αποκτοσαν την ισχ μθου. λλες ιδες, λλες απψεις, λλες πρξεις, λλοι νθρωποι, λλες μουσικς, λλη ζω. Η ασπρμαυρη τηλεραση δεν τα ‘δειχνε αυτ, μνο κτι μακρυμλληδες φοιτητς μας τα διηγονταν τα καλοκαρια που γριζαν σπτια τους. Κι εμες ονειρευμασταν να φγουμε... να προυμε να καρβι και να φγουμε τρχοντας… να πμε εκε πνω… εκε που λα ταν αλλις.

Ο λυκειρχης ταν στριμμνο ντερο. Φασισταρι τον λγαμε, μως κθε Παρασκευ μετ την προσευχ, επτρεπε να παρνει το μικρφωνο ποιος μαθητς θελε να κνει ανακονωση για αυστηρ σχολικς εκδηλσεις. Οι τξεις ττε μζευαν λεφτ με δο τρπους: Ετε με κινηματογραφικς προβολς παλιν ελληνικν ταινιν, ετε με χοροεσπερδες. «Το Γ1, μεθαριο Κυριακ, στις 11 το πρω, στον κινηματογρφο «Αστρι», προβλλει την ταινα «Η θεα απ’ το Σικγο». Τιμ εισιτηρου, δραχμς πντε.» Οι χοροεσπερδες εχαν εσοδο δκα δεκαπντε δραχμς. μως η απφαση να πρεις το μικρφωνο δεν ταν εκολη. Μλις τα παιδι βλεπαν κποιον ν’ ανεβανει τα σκαλι, ρχιζαν την καζορα. Η αναγγελα σκεπαζταν απ σφυργματα, κραξματα, γλια, συνθματα  και κοροδευτικ χειροκροτματα. Μνο οι μγκες των τξεων, οι σκληρο, οι περπατημνοι, αυτο που διθεταν κρος και ισχ μσα στη σκληρ επαρχιακ εφηβικ κοιντητα αποτολμοσαν να ξεχωρσουν απ το σωρ και να εκτεθον.

Ξαναπινω το νμα απ’ την αρχ. Την δια χρονι που ο γυμνασιρχης ταν στριμμνο ντερο, ο Διονσης Σαββπουλος γραφε το ργο του «Αχαρνες, ο Αριστοφανης που γρισε απ τα θυμαρκια».  Η παρσταση για την οποα γρφτηκε δεν ανβηκε τελικ, αλλ μλις κυκλοφρησε ο δσκος ο Σαββπουλος κανε μια πανελλαδικ περιοδεα για να τον διαφημσει. Μαζ του ο Ρασολης, ο Παπζογλου, η Τανγρη, ο Μπουλς και δεν θυμμαι ποιοι λλοι. Ττε δεν υπρχαν εταιρεες διοργνωσης συναυλιν και ττοια. Ο διος ο καλλιτχνης στελνε δυο βδομδες πριν τη συναυλα να τομο στην πλη για να προετοιμσει το δαφος. Αυτς κολλοσε αφσες, βαζε αγγελες στις τοπικς εφημερδες και διακινοσε τα εισιτρια με ποιο τρπο μποροσε. Συνθως τα πγαινε σε βιβλιοπωλεα και δισκδικα κι αυτο τα πουλοσαν με προμθεια 10%. Οι συναυλες γνονταν σε σινεμ.

τυχε να βρσκομαι μσα στο βιβλιοπωλεο ταν παραδθηκαν τα εισιτρια. Ο βιβλιοπλης που με ξερε διτι αγραζα απ' αυτν μεταχειρισμνα βιβλα, θεωρντας εκ των υστρων τι πρε πολλ, μου ‘δωσε δυο μπλοκκια: «Αν τα πουλσεις, θα πρεις τη μισ προμθεια» μου επε. Τα ‘βαλα στην τσπη κι αποχρησα ζαλισμνος. Τα κρτησα βαθι μσα στην τσπη μου για τρεις μρες, χωρς να το πω σε κανναν. ταν κτι σαν θησαυρς. μως, κποια στιγμ πρεπε να το πρω απφαση και να τα βγλω στο φως.

Και το ‘κανε ο διολος να εναι Παρασκευ. Δχως καν να το σκεφτ, μλις ο γυμνασιρχης ρτησε αν υπρχουν ανακοινσεις,  αγουροξυπνημνος και κατπληκτος με τον διο μου τον εαυτ, βγκα απ τη γραμμ κι ρχισα να ανεβανω τα σκαλι. μουν να μικρ, ισχν και δειλ παιδκι που πλησαζε το μικρφωνο, εν πσω του ρχισαν δη οι φωνς και τα σφυργματα. Οτε δισημος μουν, οτε καλς μαθητς, οτε μγκας, οτε γκομενιρης, οτε τσαμπουκς, οτε ψηλς, οτε χορευτς, οτε μηχανβιος, οτε καλς στο ποδσφαιρο. μουν το ιδανικ θμα για τον εφηβικ χλο.

Θυμμαι πως την ρα που προσπαθοσα τρμοντας να ξεβιδσω τη βση του μικροφνου για να το κατεβσω στο ψος μου, απ κτω γινταν χαμς. Και οι καθηγητς με κοταζαν χαμογελντας, αλλ η κλαση ταν στην αυλ. ‘μως εγ, με μια παρξενη εσωτερικ ηρεμα, σα να παιζα το παιχνδι της ζως μου, πλησασα το στμα στο μικρφωνο και επα δυνατ και ψυχρ: «Εκπροσωπ τον Διονση Σαββπουλο. ποιος θλει εισιτρια για τη συναυλα του, να ρθει στο Β3 με 60 δραχμς. Μνο μετρητος.»

Δεν θα ξεχσω ποτ αυτ που ακολοθησε την ξερ αυτ ανακονωση. Σα να πρασε να ξυρφι πνω απ την αυλ και ξρισε κθε χο. Στο περβολο του σχολεου απλθηκε μια βαθι ξαφνικ κπληκτη σιωπ. Στρφηκα στους καθηγητς. Με κοταζαν με γουρλωμνα μτια. ταν μια αναγγελα πρα απ τα μτρα του σχολεου, της πολιτειολας μας, της μικροκοινωνας μας. Μσα σε τρα δευτερλεπτα, στα μτια λων εκτοξετηκα σ’ να λλο σμπαν, απροσπλαστο γι αυτος. Εκενο το πρω, ανβηκα στο μικρφωνο με ψος να εξντα και κατβηκα τρα μτρα. ταν ξαναμπκα στη γραμμ της τξης, οι συμμαθητς μου απομακρνθηκαν απ κοντ μου κι φτιαξαν να κκλο γρω μου. Με κοταζαν με δος, σα να με ξαναγνριζαν απ την αρχ.

Ο Αμπρμοβιτς, ταν πρσφατα ρωτθηκε πως πτυχε τσο πολλ στη ζω του, απντησε: «Σε τι διαφρει νας ποντικς απ να χμστερ; Το χμστερ εναι νας ποντικς με πολ καλς δημσιες σχσεις.» Εγ αυτ το κατλαβα το 1977.  

ΥΓ1: Αν και μετ μουν σγουρος τι θα φω αποβολ, δεν παθα τποτα. Το στριμμνο ντερο δεν ξερε ποιος ταν ο Διονσης Σαββπουλος.

ΥΓ2: Πολλο λγοι συμμαθητς μου αγρασαν εισιτριο. Δεν εχαν τσα λεφτ. Τα περισστερα τα πραν οι καθηγητς, ειδικ οι πιο νοι. Στα μουλωχτ.

ΥΓ3: Ποτ δεν παρακολοθησα αυτ τη συναυλα που λλαξε το κοινωνικ μου status. Δε μ’ φησε ο πατρας μου να πω σ’ αυτ τον «γιε-γιε» τραγουδιστ. Δεν θελε να γνω αλτης.

 

Σχλιο Διαχειριστ: Φλε Δημτρη, σε ευχαριστ που με γρισες πολλ χρνια πσω. Μνο που εγ, δεν τη γλτωσα την πενθμερη και μλιστα στην Πμπτη γυμνασου, σημεριν Β’ Λυκεου. Ο λγος; να πρτι που διοργνωσα και στο οποο θα συμμετεχαν και κορτσια, τα οποα τελικς μας στησαν!!! Ττε θυμμαι τι μνο για αντεθνικ συμπεριφορ δεν κατηγορηθκαμε απ τα φασιστοειδ του σχολεου.

Ασφαλς θα μουν δικος αν δεν ανφερα τι οι νοι καθηγητς, που στην πλειοψηφα τους ταν δημοκρατικο, με τον τρπο τους μας στριξαν και συνεχσαμε την πορεα τους.

χουν περσει κοντ στα σαρντα χρνια και δεν ξεχν την απνθρωπη ειρωνεα του Γυμνασιρχη ενπιον λων των συμμαθητν μου. Μνο που ο βλαξ πτυχε το αντθετο. Με κανε ρωα, γιατ εγ τλμησα να διοργανσω πρτι με κορτσια και αν αυτ δεν ρθαν ποτ.