Πηγ: efsyn.gr

30 2013

http://www.koutipandoras.gr/wp-content/uploads/2013/10/mixaloliakos1_4.jpgΑν για τους «προστατευμενους» μρτυρες που χουν καταθσει στην υπθεση της Χρυσς Αυγς ο Μιχαλολικος και η ομδα του εκφρζουν αμφισβητσεις και αφνουν υπονοομενα για την αξιοπιστα τους, εκενον που δεν μπορον να αμφισβητσουν εναι νας πολ δικς τους νθρωπος, συνοδοιπρος του Αρχηγο απ το 1974 μχρι σμερα, ο μηχανικς Γιννης Περδικρης. Πρκειται για τον «θεωρητικ» της οργνωσης, τον νθρωπο που συνταξε τα βασικ ιδεολογικ της κεμενα, απ τη Διακρυξη Ιδεολογικν Αρχν του 1986-1987 μχρι το πργραμμα για τις εκλογς του 2012. Του Δημτρη Ψαρρ.

Ο Περδικρης γεννθηκε το 1954 και αρθρογραφε απ το 1982 στο περιοδικ «Χρυσ Αυγ», στην αρχ με το νομ του και στη συνχεια με το ψευδνυμο Ιων Φιλππου. Εναι, σμφωνα με τη δικ του αφγηση, νας απ τους επτ «συνιδρυτς» της οργνωσης στις 9.2.1986 και πολ στενς συνεργτης του Αρχηγο μχρι σμερα, παρ τις διαφωνες και τις αποκλσεις του. Εναι, κατ δλωσ του, ο «παλαις και καθαραιμος εθνικοσοσιαλιστς», ο λληνας «θεωρητικς του ναζισμο». Ξεκνησε κι αυτς την καριρα του απ την «Τετρτη Αυγοστου» του Πλερη επ χοντας και παραδχεται τον ρλο που παιξε η οργνωση αυτ κατ την εξγερση του Πολυτεχνεου.

Την εξιστρησ του για τη Χρυσ Αυγ ο Περδικρης-Φιλππου τη δημοσευσε σε βιβλο που κυκλοφρησε πρσφατα («Χρυσ Αυγ, Πολιτικς Οδοδεκτης») στις εκδσεις «λεκτρον» του Κστα Πλερη. Γραμμνο κτω απ την ευφορα της εκλογικς επιτυχας της οργνωσης, το βιβλο περιλαμβνει μια εκτεν εισαγωγ και ορισμνα κεμενα του Περδικρη που δημοσιετηκαν την τελευταα περοδο στον ισττοπο της οργνωσης. Μχρι στιγμς η υπερασπιστικ γραμμ που ακολουθε ο Αρχηγς και η ηγεσα της Χρυσς Αυγς βασζεται σε τρεις ισχυρισμος:

1. τι η δομ της οργνωσης εναι παρμοια με οποιοδποτε λλο πολιτικ κμμα και τι το καταστατικ της που αποκαλφτηκε στην «Εφ.Συν.» (29.9.2013) δεν εναι γνσιο, εν δεν ισχει και η «Αρχ του Αρχηγο» (το περιβητο Führerprinzip), σμφωνα με την οποα ο Αρχηγς ελγχει και αποφασζει τα πντα.

2. τι η Χρυσ Αυγ δεν χει σχση με παρνομες ενργειες και τι η ποια εγκληματικ δρση μελν της διαπιστνεται, δεν αφορ την ηγεσα της.

3. τι η οργνωσ τους δεν χει καμι σχση με τον ναζισμ, τον οποο μλιστα αποδοκιμζουν και διαρρηγνουν τα ιμτι τους τι δεν χουν καμι σχση μ’ αυτν, εφσον εναι προν του γερμανικο εθνικισμο, εν υποστηρζουν τι στη γερμανικ επθεση του 1941 η θση τους θα ταν στο πλευρ του ελληνικο στρατο.

Και τα τρα αυτ επιχειρματα καταρρπτονται στο βιβλο του Περδικρη. Σημασα χει το γεγονς τι σα λει ο «συνιδρυτς» δεν μπορον να διαψευστον απ τους γκλειστους συναγωνιστς του οτε τα κνητρ του να αμφισβητηθον. χουμε και λμε:

 

1. Η δομ της οργνωσης

Ο Περδικρης-Φιλππου αποκαλπτει τι για τον Μιχαλολικο «η Χρυσ Αυγ εναι νας στρατνας, που χιλιδες στρατιτες στρατωνζονται» (σ. 39). Ο Μιχαλολικος ταν λα αυτ τα χρνια «ο σταθερς, αμετακνητος και αδιαφιλονκητος ηγτης» (σ. 40). Μλιστα η απλυτη εξουσα του Αρχηγο σο πει και ενισχεται, σε σημεο που αυτς εναι «ο ιδιοκττης και ο κλειδοκρτορας της Χρυσς Αυγς» (σ. 301), εν «στη μετ Περανδρο εποχ η εθνικοσοσιαλιστικ ιδεολογα περν σε δετερη μορα. Η παλι πστη στον εθνικοσοσιαλισμ χει αντικατασταθε απ την καινορια, περισστερο αναγκαα παρ ποτ χριν της πολιτικς επιβωσης πστη στον Αρχηγ» (σ. 43-4).

Πιο αποκαλυπτικ εναι το γεγονς τι σε περισστερα απ να σημεα ο «συνιδρυτς» ομολογε τι εναι πραγματικ η «Αρχ του Αρχηγο» (το περιβητο χιτλερικ Führerprinzip), επιβεβαινοντας τσι το καταστατικ το οποο χει ειδικ κεφλαιο με αυτ τον ττλο. «Προ του Αρχηγο σταται η Αρχ του Αρχηγο» γρφει το βιβλο (σ. 361), εν και «ο Μιχαλολικος ως Αρχηγς που τιμ την Αρχ του Αρχηγο, φειλε να αποσρει την Ελνη Ζαρολια» (σ. 295).

Ο Φιλππου διεκδικε την πατρτητα της συγγραφς της «Διακρυξης Ιδεολογικν Αρχν της Χρυσς Αυγς» κατ την περοδο 1986-1987. Το καθαρ ναζιστικ αυτ κεμενο χει ββαια εξαφανιστε απ τη σημεριν ηγεσα της, αλλ βρσκεται στη διθεσ μας. Σημασα χει τι σ’ αυτ τη «Διακρυξη» παραπμπει και το πραγματικ «Καταστατικ» της οργνωσης, το οποο αποκρυξαν στις απολογες τους οι κατηγορομενοι χρυσαυγτες.

σο για τη στρατηγικ της οργνωσης, και εδ ο συγγραφας δεν μασει τα λγια του: «Ο τελικς πατριωτικς στχος (της Χρυσς Αυγς) εναι η κατργηση της δημοκρατας και η κατσχυσ της» (σ. 54).

 

2. Για τη δρση της οργνωσης

Η δολοφονικ βα κανε την εμφνισ της απ την περοδο της δικτατορας στην παρα των τεταρταυγουστιανν. «Ο παρορμητικς και οπλολγνος Ηλας Τσιαπορης ανλαβε δρση [το βρδυ της εξγερσης του Πολυτεχνεου] πυροβολντας εναντον των επιτιθμενων διαδηλωτν απ την ταρτσα του υπουργεου Δημοσας Τξεως μαζ με λλους παρακρατικος» (σ. 24).

Ο συγγραφας, εμφανζει τη Χρυσ Αυγ ως οργνωση που ισορροπε στα ρια της νομιμτητας (σ. 43), αλλ του ξεφεγουν ορισμνες κρσιμες αποκαλψεις. Μλιστα δεν παραλεπει να «καρφσει» τους συναγωνιστς του ακμα και για επιθσεις που μχρι σμερα δεν εχαν εξιχνιαστε. Η πιο χαρακτηριστικ απ’ αυτς εναι η επθεση που εχε δεχτε τα ξημερματα 29.1.1977 ο δημοσιογρφος Νκος Κακαουνκης, τον οποο εχαν χτυπσει στο κεφλι και εχαν ρξει σε να λκκο με ασβστη, με αποτλεσμα να κινδυνψει η ζω του. Τρα μαθανουμε τι πσω απ την επθεση βρισκταν ο Μιχαλολικος: «Ο Αριστοτλης (Καλντζης) με τον Νκο (Μιχαλολικο) ριξαν τον μακαρτη Νκο Κακαουνκη σε να λκκο με ασβστη» (σ. 27).

Με δυο λγια, «η Χρυσ Αυγ προσφερε τον ακτινοβολοντα εθνικοσοσιαλισμ της δρσης» (σ. 38) και διθετε «πολιτικος μαχητς του πεζοδρομου» (σ. 40). Για τον τρπο διαφυγς του Αρχηγο απ τις ευθνες των εγκληματικν πρξεων, το βιβλο αποκαλπτει τι ο Μιχαλολικος «αποφασζει να απαλλαγε απ τους αντιζλους, ενσω διφορες κατηγορες για ποινικ και λλα αδικματα δη τους βαρνουν» (σ. 42). Και σε λλο σημεο: «Οι δικαστικς περιπτειες των μελν της Χρυσς Αυγς εναι να βαρ φορτο για τον Νκο Μιχαλολικο, ο οποος ‘δεν εγκαταλεπει τους στρατιτες του’, εκτς κι αν η δρση τους θτει εν κινδνω την υπσταση της οργνωσης, οπτε και αναλαμβνει την εκκαθριση του σκηνικο» (σ. 42). Εναι ακριβς αυτ που επιχειρεται και σμερα, με την αποκρυξη του Γιργου Ρουπακι.

 

Ενδιαφρον χει και η περιγραφ της δολοφονικς επθεσης του 1998 που διενεργθηκε απ τη δεκαμελ ομδα κροσης (φλαγγα) της οργνωσης. Ο Φιλππου υποστηρζει τι ο Περανδρος δεν ταν ο φυσικς αυτουργς, αλλ ο ηθικς. Παραδχεται ββαια τι η επθεση γινε απ τη Χρυσ Αυγ, παρντος του Περανδρου: «Ο Περανδρος θεωρε τη σκψη αποτλεσμα της δρσης […] Εναι ββαιο τι δεν υπρξε ο φυσικς αυτουργς της δολοφονικς επθεσης κατ του Κουσουρ στην Ευελπδων αλλ εναι λλο τσο ββαιο τι δεν απτρεψε την απονενοημνη [sic] πρξη των συναγωνιστν του, η οποα τσο υψηλ κστος εχε για τη Χρυσ Αυγ» (σ. 45).

Σε λλο σημεο ο συγγραφας σχετικοποιε την «αθωτητα» του Περανδρου: «Ο Περανδρος με την απερσκεπτη πολιτικ πρξη [sic] που τον οδγησε στην περιπτει του, χι μνο δεν ωφλησε, αλλ βλαψε καρια και βλπτει ακμη και σμερα, εξακολουθητικ τη Χρυσ Αυγ. Διτι η ενργεια κατ του Κουσουρ εναι το μνο αληθιν γκλημα απ λα, σα προσπτουν στη Χρυσ Αυγ οι αδυσπητοι εχθρο της» (σ. 53).

Σημαντικ εναι και η αποκλυψη τι ο Αρχηγς γνριζε πο και πς κρυβταν ο Περανδρος: «Σε λη τη διρκεια της φυγοδικας του ο Περανδρος εναι σε επαφ με τον Αρχηγ, ο οποος τον περιβλλει με την αμριστη συνδρομ του» (σ. 45).

σως μλιστα η εξγηση για την επτχρονη φυγοδικα του Περανδρου βρσκεται σε μια λλη ενδιαφρουσα παραδοχ του Φιλππου-Περδικρη, τι δηλαδ η Χρυσ Αυγ «θεωρε σμμαχο και φλο τα Σματα Ασφαλεας» (σ. 194)

Ο συγγραφας παραδχεται τι η οργνωση λειτουργε με ομδες κροσης, αυτ που δικαως χουν ονομαστε Τγματα Εφδου. Μετ τον Περανδρο, «οι μαχητικς ομδες κροσης περνον υπ την ηγεσα των αδελφν Κουσουμβρ, δυναμικν σο και μπειρων στελεχν στις οδομαχες και χι μνον» (σ. 42). Και στη συνχεια τον διο ρλο αναλαμβνει το «ασυναγνιστο δδυμο πολιτικο και κοινωνικο ακτιβισμο Κασιδιρη - Παναγιταρου» (σ. 293), οι οποοι «εναι σκληροτρχηλοι αγωνιστς που κρδισαν οριστικ μετ απ σκληρ δεκαετ αγνα τη μχη του πεζοδρομου με τους κομμουνιστς» (σ. 294). Εδαμε πρσφατα στο Πραμα τι ακριβς σημανει αυτ η «μχη του πεζοδρομου με τους κομμουνιστς».

 

3. Για τη σχση της οργνωσης με τον ναζισμ

Αντθετα απ σα ισχυρζονται οι υπδικοι χρυσαυγτες, σμφωνα με τον Φιλππου η ονομασα της οργνωσης προρχεται απ το «μυητικ-ερμητικ τγμα της λευκς αδελφτητας της Χρυσς Αυγς», το οποο δρυσε η λενα Μπλαβτσκι. «Η Χρυσ Αυγ εναι ο προπτορας της Θολης και εκεθεν λων των ταγμτων που εκβλουν μεταγενστερα στον ναζισμ» (σ. 33-4). Και ββαια «το περιοδικ Χρυσ Αυγ ταν ακραιφνς ναζιστικ», εν «ο εθνικισμς εναι η παιδικ ασθνεια του εθνικοσοσιαλισμο» (σ. 30).

«Θυμμαι με νοσταλγα τα υπροχα γραφεα» γρφει συγκινημνος ο παλαμαχος ναζιστς. «Πνω απ την αριστερ μπαλκονπορτα με μαρα γρμματα ‘Αμα-Τιμ’ και πνω απ τη δεξι ‘Χρυσ Αυγ’. Στη μση το βμα, καλυμμνο με την κκκινη σημαα και τη σβστικα. Οι τοχοι στολισμνοι με εθνικοσοσιαλιστικς αφσες, σημαες και σμβολα και τα εμβατρια να δονον την ατμσφαιρα. ταν νας ανεπανληπτος χρος» (σ. 35). «Θυμομαι την περφημη αφσα ‘Εθνικοσοσιαλισμς Τρα!’ που επικολλθηκε στο κντρο των Αθηνν, την αφσα για τον Ροντολφ Ες που πλημμρισε την Αθνα, μετ τη δολοφονα του στο Σπαντου στις 17.8.1987» (σ. 36).

Και για σους πστεψαν τους ρκους των χρυσαυγιτν, τι τχα θα πολεμοσαν τα γερμανικ στρατεματα αν ζοσαν το 1941, υπρχει μια αναπντεχη σο και ανατριχιαστικ αποκλυψη. Η παρα Μιχαλολικου κανε αγρυπνες πνω στους τφους των Γερμανν στρατιωτν, θρηνντας τον Χτλερ: «Θυμομαι τις ολονυκτες στο γερμανικ νεκροταφεο της Ραπεντσα, τιμς νεκεν, κατ τις επετεους της γννησης του Φρερ στις 20 Απριλου» (σ. 36).

Αντθετα απ τις ψιμες αποκηρξεις του ναζισμο απ τους συναγωνιστς του, ο Φιλππου περηφανεεται τι «η Χρυσ Αυγ με την παρουσα της στον πολιτικ στβο και κυρως με την εσοδ της στο κοινοβολιο αποενοχοποησε τελεσδικα στη συνεδηση του λληνα πολτη και ψηφοφρου τον φασισμ και τον ναζισμ εβδομντα χρνια μετ» (σ. 14).

Σε κποιο σημεο του βιβλου ο συγγραφας επιχειρε να σχετικοποισει τον ναζιστικ χαρακτρα της οργνωσης, κυρως επειδ ο διος εχε προσωριν αποστασιοποιηθε: «Η Χρυσ Αυγ δεν εναι ναζιστικ οργνωση εδ και περισστερο απ μια δεκαετα» (σ. 277). Αλλ μην ανησυχετε: «Βεβαως, νας πυρνας εθνικοσοσιαλιστν συναγωνιστν βρισκταν πντοτε στη βση της οργνωσης» (σ. 47).

Και το σημαντικτερο: «Στα εκοσι πρτα χρνια της παρξς της, μνη αυτ απ λα τα συγγεν ριζοσπαστικ κινματα της Ευρπης, γαλοχησε, επιμρφωσε και κατρτισε 1.000 πιστος εθνικοσοσιαλιστς. Την τελευταα δεκαετα, ο καθνας απ αυτος με τη σειρ του, γαλοχησε, επιμρφωσε και κατρτισε 5 πιστος εθνικοσοσιαλιστς της επμενης γενις. Σμερα στην Ελλδα υπρχουν 5.000 εθνικοσοσιαλιστς, ναζιστς αν επιμνετε, πιστο, ακλνητοι κι ατσλινοι στην πεποθηση στρατιτες του Φρερ. Εναι τοιμοι […] ‘να επιστρψουν και η γη να τρμει’. Δικαστικο και διπλωμτες, κρατικο λειτουργο και πανεπιστημιακο, δικηγροι, ιατρο, μηχανικο, επνυμοι κι αννυμοι επιστμονες και τεχνικο, κοινο θνητο, γλιστρον σιωπηλο και αθρυβοι μεταξ σας και περιμνουν την ρα» (σ. 281).

Ο στενς συνεργτης του Μιχαλολικου καταλγει με την πρτασ του: «Αν η κλαση εναι ο ναζισμς, νοιξε με τλμη την πλη της κλασης. Ζσε τον μθο του αινιου Αματος. Αντκρισε τον χρυσ λιο κατματα και χαιρτισ τον περφανα με υψωμνο χρι τη στιγμ που ανατλλει, δηλαδ τη στιγμ της χρυσς αυγς. Η σβστικα απαντ σε λα. Ο ναζισμς εναι κοσμικ πεπρωμνο, πως η νοιξη και ο σεισμς» (σ. 185-6).

Και λα αυτ γρφονται το 2013 και χι το 1980, για το οποο επικαλονται το ελαφρυντικ της «νετητς» τους ο Μιχαλολικος, ο Παππς και οι λοιπο προφυλακισμνοι ναζιστς.