:

:

21 2013

Να μην τους αφσουμε να υπονομεσουν την κοινωνα  Απλυτη καταδκη στην πολιτικ της Χρυσς Αυγς, που δημιουργε τις προποθσεις για εγκληματικς πρξεις, πως η δολοφονα του Παλου Φσσα, διατυπνει ο μητροπολτης Μεσσηνας Χρυσστομος με συνντευξ του στο ΕΘΝΟΣ και τον Πτρο Τσνη

«Καταγγλλουμε -τονζει- τις ενργειες αυτς, που προρχονται εξακριβωμνα πλον απ συγκεκριμνο ιδεολογικ χρο». Μλιστα χρησιμοποιε και τη φρση που, κατ τις Γραφς, χρησιμοποησε ο Αρχγγελος Μιχαλ στη μχη που δωσε με τον Εωσφρο: «Στμεν καλς...», δηλαδ στεκμαστε ακλνητοι, ανυποχρητοι. Επισημανει τι κριο μλημα πρπει να αποτελσει αυτ τη στιγμ η εκτνωση της κατστασης, που εγκυμονε κινδνους για την πολιτικ ομαλτητα και την κοινωνικ συνοχ.

 

Σεβασμιτατε, πς σχολιζετε το γεγονς της σφαγς ενς νου ανθρπου;

Τα θλιβερ γεγοντα των τελευταων ημερν, με αποκορφωση τη δολοφονα ενς νου ανθρπου, αποτελον μια δοκιμασα των αντοχν της συνοχς της ελληνικς πραγματικτητας και της εντητας της ανθρπινης κοινωνας, εν δεν πρπει να ξεχνμε τι ο θνατος ενς ανθρπου και μλιστα ενς νου και δημιουργικο δεν μπορε να αποτελε πλον θμα μνο πολιτικ αλλ εναι πρτιστα κοινωνικ.

Ετσι λοιπν ολκληρη η ελληνικ κοινωνα αυτ τη στιγμ καλεται να αναλβει τις ευθνες της, χι μνο σε αυτ καθαυτ το γεγονς αλλ κυρως στο ζτημα των κοινωνικν αντοχν.

 

Η αντδραση του πολιτικο κσμου συνδει με το μγεθος του εγκλματος; Επικνδυνη η πλωση

Δυστυχς, ακμη και αυτν την πολ ευασθητη στιγμ και κρσιμη ρα, κποιοι, ευτυχς χι λοι, αλλ αρκετο και αρκετ προβεβλημνοι προσπαθον να αποπροσανατολσουν την κοιν γνμη και να χρησιμοποισουν τον θνατο ενς νου, ως μια ακμη κνηση στην πολιτικ σκακιρα της εξουσας. Αντ ο λγος τους να εναι ενωτικς, συνεκτικς και συναινετικς, ειρηνικς και λγος ευθνης, γνεται καταγγελτικς και λγος πλωσης, εριστικς και λγος αντεγκλσεων, προσπαθντας με τον τρπο αυτν να κομματισουν ακμη μια φορ την ελληνικ κοινωνα.

Αντ ο λγος τους να εναι λγος αποφρτισης, εκτνωσης και καταστολς, πυροδοτε και υποκινε καταστσεις ακραες, οι οποες κατ το παρελθν λλαξαν την ιδιοπροσωπα της ελληνικς κοινωνας.

Αντ να επιλγουν τη σιωπ της αυτοκριτικς και της αυτοκυριαρχας, μσα απ την υιοθτηση ργων και κινσεων ττοιων που δεν οδηγον στην πλωση, επιλγουν ακραες πολιτικς και διχαστικς τοποθετσεις.

Και γιατ λα αυτ; Για να τιμσουμε την απλεια ενς νου ανθρπου; Για να αφυπνσουμε τον κοιν πολτη αυτς της χρας; Για να αποδσουμε ευθνες σ' αυτος που εναι παγκονως γνωστ; Σ' αυτος οι οποοι τις αποδχονται στω και αν δεν μπορον να το ομολογσουν;

 

Τι ζητει κατ τη γνμη σας η ελληνικ κοινωνα, οι απλο πολτες;

Αυτ τη στιγμ αυτ που ζητ η ελληνικ κοινωνα και το ασθημα του απλο πολτη εναι η φεση, η εκτνωση, η καταστολ και απαιτε απ λους μας ναν αγνα για την πραγμτωση λων αυτν και τη διατρηση της εσωτερικς εντητας, ειρνης και συνοχς.

Δεν θα πρπει να αφσουμε λοι εμες ναν εσωτερικ εχθρ ξνο προς την ανθρπινη κοινωνα να γνει πρβλημα εσωτερικ της διας της κοινωνας και να υπονομεσει τη συνοχ μας και την αλληλεγγη.

 

Ανληψη πρωτοβουλιν

Αυτ τη στιγμ δεν εναι ο χρνος για απδοση ευθυνν αλλ εναι ο καιρς της υπεθυνης ανληψης πρωτοβουλιν και πνεματος αυτοκριτικς, προκειμνου λοι μαζ ενωμνοι και χι διχασμνοι, αλληλγγυοι και χι διασπασμνοι να πορευθομε για την κατκτηση και επτευξη του επιδιωκμενου σκοπο, που δεν εναι λλος απ να καλτερο μλλον της πατρδος μας και των πολιτν της, αντξιο προς την ιστορα και τον πολιτισμ της.

Το πρβλημα πλον δεν εναι πολιτικ, γινε μεσα κοινωνικ, και μλιστα αγγζει τα ρια της ανθρπινης ζως και αμφισβητε την ελευθερα και την αξιοπρπεια του ανθρωπνου προσπου.

ΟΧΙ ΣΤΗ ΒΙΑ

 

Εναι η ρα της εκτνωσης και της ανθρωπις. Οι ηγτες πολιτικο και θρησκευτικο, τι ρλο πρπει να παξουν σε αυτν την κρση;

Πρπει να εμπνεσουμε τον λα, να τον καθοδηγσουμε, να τον προτρψουμε, να τον κατευθνουμε, χι σε βαιους τρπους εκτνωσης και αγνες βαιης αλληλοεξντωσης, γιατ «η βα γενν βα», αλλ να προβλουμε και να αναδεξουμε τα στοιχεα εκενα που δομον την ανθρπινη κοινωνα και τα οποα εξωτερικεονται μσα απ την αντοχ, την υπομον, την ηρεμα, τη σιωπ, τη σνεση, τη θυσα, προπαντς τη θυσα σε ιδεολογικς προκαταλψεις και σε ικανοποηση χρησιμοθηρικν επιδιξεων.

 

Συνανεση

Η ειρηνικ επικοινωνα και η διαλεκτικ συμβωση καλλιεργον τη συνανεση, την εντητα, τη συνοχ και την ανοχ.

Αντθετα κθε βαιη, εγκληματικ δολοφονικ συμπεριφορ οδηγε σε αδιξοδα κοινωνικ, πολλς φορς μλιστα με ανεξλεγκτες συνπειες.

Δεν εναι, λοιπν, η στιγμ απλς της καταδκης μνον, εναι κυρως η ρα της εκτνωσης, της φεσης και της ανθρωπις.

Καννας δεν μπορε να αδιαφορσει απναντι στη δολοφονα ενς νου ανθρπου, δεν δικαιοται, μως, και καννας να εκμεταλλευτε πολιτικ αυτ καθαυτ το γεγονς στε να διχσει και να καταστρψει.

Καταγγλλουμε τις ενργειες αυτς που προρχονται εξακριβωμνα πλον απ συγκεκριμνο ιδεολογικ χρο και συγχρνως τονζουμε: «Στμεν καλς, στμεν μετ φβου».