'

της Γιολας Χρονοπολου

31 2013

Αχ Ελλδα σαγαπΑυτ η χωρ λο με πληγνει, βρσκω συνεχς δικαιολογες για να την συγχωρσω αλλ πντα βρσκει λογος να με κρατ συνεχς θυμωμνη.

Δεν εναι η ΕΡΤ, δεν εναι τι και το fresh-news πεσε θμα χκερς και επθεσης, γιατ μλλον ενοχλε η παρουσα του, δεν εναι η καθημεριν υποκρισα που βλπουμε στις τηλεορσεις αλλ και στην ζω μας, εναι που χω να νισω περφανη απ το 2004 που πραμε το euro και την eurovision,  γιατ για την διοργνωση των ολυμπιακν αγνων εχα πολλς ενστσεις.

Δεν γνεται σε μια τσο μικρ και μορφη χωρ που το 80% αυτς εναι τουριστικς περιοχς  με τσο εφορο και ευλογημνο δαφος να εμαστε σε μια ττοια οικονομικ κατσταση και να εισγουμε περισστερα απ σα εξγουμε. Δεν γνεται στην Ελλδα της δημοκρατας και του Περικλ να βινουμε καθημεριν ττοιες εικνες που εκτς απ τις οθνες μας μαυρζουν το δημοκρατικ και εθνικ μας ασθημα.

Σκπτομαι καμι φορ την παρακαταθκη που μας φησαν οι πργονο μας και χωρς να εμαι υπρ της αρχαιολατρας βλπω πως δεν μπορομε να τους φτσουμε στο ελχιστο. Και πς να γνει αυτ; Αφο η παιδεα εναι η πρτη απ την ποια γιναν, γνονται και θα γνονται περικοπς. Πς στερες απ τα παιδι, το μλλον αυτο του τπου το πιο σημαντικ τους εφδιο στην ζω;  Πς το κνει αυτ η Ελλδα που δδαξε την δναμη της μθησης με το κρυφ σχολει;

Και μως η Ελλδα τα κνει λα αυτ, τα στρησε και τα στερε απ λους μας, αυτ και αλλ ακμα περισστερα καθημεριν.

Ντρπομαι ταν ακοω συνομλικους να λνε «να βλω καννα μσο να βρω μια δουλτσα» και ντρπομαι περισστερο για τον εαυτ μου και μον που το αναθεματζω. Απ τα πιο απλ ως τα πιο σνθετα εναι ολοφνερο τι σχεδν κανες δεν πγε μπροστ με το σπαθ του αλλ με τον «σταυρ» στο χρι και αυτ το γεγονς και μον μπορε ακμα και να σου στερσει το δικαωμα να προσπαθσεις αφο ο ανταγωνισμς εναι τσο νισος.

Χωρς να ξρω πολλ και με πολλ να περνον κτω απ την μτη μου, νιθω πλρως απογοητευμνη. χι γιατ πιστεω πως οι λληνες βαριμαστε να δουλψουμε και να αγωνιστομε αλλ γιατ το πιο φωτειν πρτυπο της ζως μου, που σο θυμμαι τον εαυτ μου προσπαθοσε και ακμα προσπαθε, κουρστηκε να κνει τρπες στο νερ. Γιατ εναι δσκολο κποιος να προσπαθε μια ζω με αμεωτο ρυθμ, δχως αποτελσματα.

χι, η Ελλδα δεν τρει τα παιδι της, μνοι μας τρωγμαστε. Δεν μας φτνουν ποτ αυτ που χουμε αυτ που μας αντιστοιχον και θλουμε να προυμε και του διπλανο και ας τον αφσουμε στον δρμο. τσι μως, με οδηγ το εγ, στην ζω μας, δεν πει μπροστ η κοινωνα,  πει μον πσω και δυστυχς αυτ η εικνα της σημερινς Ελλδος μου θυμζει στιγμς που δεν ζησα, που δεν θα θελα να ζσω, τιμοσα και τιμ παρλα αυτ, κθε χρνο.

Και μπορε να μην τα φγαμε λοι, αλλ για την σημεριν μας κατσταση φταμε λοι, γιατ σιωπομε, γιατ δεν τολμομε και συμβιβαζμαστε με να σστημα που χνει απ παντο.

Θα μποροσα να πω πολλ ακμα μα δεν θα χε σημασα, σημασα χει που ακμα υπρχουν κποιοι που ελπζουν σε κτι, που πιστεουν σε να καλτερο αριο και που προσπαθον για να εμαστε λοι μας ελεθεροι.

Ας γνουμε σοι περισστεροι μπορομε.

Με μια ελπδα να ανατλλει