!

του Παντελ Πρζα, τ. εκπαιδευτικο

15 2013

«Καννα νο, καλ νο» λνε οι Αγγλοσξονες. Αυτ εναι σμερα πιο επκαιρο παρ ποτ. Πρπει να προσπαθσει πολ κποιος σμερα, για να «ανακαλψει» κποιο καλ νο.

Δεν θα θελα να προσπαθσω να αναλσω και να ερμηνεσω στο πς και στο γιατ φτσαμε εδ, προσθτοντας και τη δικ μου γνμη . Ο καθνας χει πια διαμορφωμνη τη γνμη του, ετε στηριζμενος στη λογικ του, ετε -δυστυχς- στο θυμικ του.

Οτε καν το σμερα δεν θα θελα να περιγρψω. Επειδ το βινουμε σμερα λοι μας. Ο καθ’ νας μας με τις τραυματικς του εμπειρες. λλος περισστερο κι λλος λιγτερο. Ιδιατερη αναφορ θα κνω μνο στη νεολαα μας, που χωρς να φταει καθλου, καταμερζεται σ’ αυτ το μεγαλτερο ποσοστ δοκιμασιν . Βρκε εδ την ψιστη εφαρμογ του το «αμαρται γονων παιδεουσι τκνα» Ελπζω ββαια, να παιδεουσι και με την παιδαγωγικ ννοια.

Προτιμ λοιπν να επιχειρσω να αναφερθ στο μλλον.

Το σμερα λοιπν εναι η επμενη μρα απ το χτες, των μικροαστικν, ατομικν παρδεισων, της δανεικς μας ευμρειας. Σμερα, κθε μρα που περν, λο και περισστερο κατανοομε πως τα μεγλα προβλματα, δεν χουν ατομικς λσεις. λο και πιο συχν γυρζουμε το κεφλι μας για να δομε αν απλνει κποιο το χρι του προς το μρος μας. Ετε για να τον βοηθσουμε, ετε μως και να βοηθηθομε απ’ αυτν.

Η χρα μας, θα λεγα ο κσμος ολκληρος, βρσκεται σε να μεταχμιο. Φυσικ δεν θα επιχειρσω καν να προτενω κατευθνσεις. Θα επιχειρσω μνο να θσω ερωτματα, που κι αυτ δχονται περισστερες απ μια απαντσεις.

Πρπει να επικεντρνουμε την προσοχ μας σμερα στις ραγδαες και απστευτα σημαντικς επιστημονικς ανακαλψεις που γνονται συνεχς; να δομε πως, παρ’ λες τις αλλαγς που συμβανουν, οι θεμελιδεις αρχς της κοινωνικς συνπαρξης των ανθρπων χι μνο δεν αλλζουν, αλλ γνονται πιο επκαιρες παρ ποτ; Μιλ φυσικ για τον ανθρωπισμ, για τη δημοκρατα, για την ελευθερα, την ιστητα, τη δικαιοσνη, την οικολογα.

Αποδεχθηκε πια σε πολλ μρη του κσμου, πως οτε οι φωτισμνοι ηγτες (υπρχουν;) δεν μπορον να μεταρρυθμσουν το κρτος μνοι τους, χωρς το λα. Η ανθρωπτητα ωριμζοντας συλλογικ, εναι τοιμη να κνει το επμενο βμα. Θα εναι μως να βμα προς τα εμπρς βμα οπισθοδρμησης; Ανατλλει δηλαδ η εποχ της συμμετοχς, του πλουραλισμο και της σνθεσης ιδεν; μπως ανατλλει νας νος μεσαωνας, της επιβολς της μιας ποψης;

Αυτ εναι δυο θεμελιδη ερωτματα που με απασχολον. Ερωτματα που διατυπνονται μσα σε μια πνιγηρ καθημεριντητα, που ο καναπς μοιζει να εναι το σπουδαιτερο πιπλο στα σπτια μας.

Ανογω το πρω το παρθυρο και καθς ανατλλει ο λιος, σκφτομαι πως σγουρα υπρχουν κι λλοι συμπολτες μου που ασφυκτιον. Που θλουν να συζητσουν. Που θλουν να ακουστον αλλ και να ακοσουν. Που θλουν να δραπετεσουν απ την πλασματικ αυτρκεια του εγ και θλουν να πορευτον με το εμες. Θυσιζοντας εθελοσια να κομμτι απ τις απψεις τους, στο βωμ της κοινς συνισταμνης ιδεν και πρακτικν. Ιστιμα, προοδευτικ, πολιτικ (χι κομματικ) υποκεμενα, που παψαν να περιμνουν τους νωθεν σωτρες. Που πιστεουν στη δναμη του τεκμηριωμνου λγου. Που θλουν να αγωνιστον, τουλχιστον για τα μικρ και τα καθημεριν! Που εναι τοιμοι να διαμορφσουν μια ελχιστη προοδευτικ ταξικ μεταρρυθμιστικ κοινωνικ συμφωνα στους χρους που ζονε και κινονται, και χι σε κομματικ γραφεα, ερμην των πολιτν. Χωρς το γχος της – κατ’ ανγκη - εκλογικς κφρασης της λης προσπθειας.