14 2011

: δσκαλος

 

Περιγραφ: C:\Users\2FD9~1\AppData\Local\Temp\FineReader10\media\image1.jpeg"Η διασπθιση δημοσου χρματος και η αρπαγ θησαυροφυλακων απ τους κατ καιρος ορισθντες ως φλακες αυτν δεν εναι σημεριν φαινμενο. Οι καταχρσεις των ταμεων της χρας μας απ ασυνεδητους κρατικος λειτουργος αλλ και αδηφγους ιδιτες που ρχονται στο φως καθημεριν, μας θυμζουν παρμοια φαινμενα καταχραστν χρημτων σε παλαιτερες εποχς, πως αυτ εναι καταγεγραμμνα στις σελδες της ιστορας. Οι καταχραστς αυτο παθιασμνοι με την κλυτη ζω τους και την κλοπ δημοσου χρματος, με απτερο σκοπ την τρψη αυτν των ιδων και των απογνων τους, μας φρουν στη μνμη τον ρπαλο του Μαχτα, τον παιδικ και πιστ φλο του Μεγλου Αλεξνδρου. Αξζει να θυμηθομε τον περιβητο ρπαλο αντιπαραβλλοντς τον με σους ενχονται σμερα σε καταχρσεις και που με την προσωπικ τους ζω προκαλον το περ δικαου δημσιο ασθημα του λαο μας, ο οποος δικαως αγανακτε, εξεγερεται και επιζητε να τιμωρηθον οι «ρπαλοι» για να αποκατασταθε η ευνομα και να παραδειγματιστον οι υπλοιποι.

Ο Αρπαλος, λοιπν, νας καχεκτικς φλος του Αλεξνδρου που τον εχε ακολουθσει στη μεγλη του πορεα για την κατκτηση της Ανατολς, εχε οριστε στη Βαβυλνα ως βασιλικς θησαυροφλακας των αμθητων χρηματικν ποσν που συγκντρωνε στο διβα του ο Αλξανδρος, για να τα χρησιμοποισει στα ταμεα του απραντου κρτους του που ονειρευταν να δημιουργσει. Ακρεστος στην ερωτικ ζω και στις ακολασες με τις γυνακες των βαρβρων, ρχισε να σπαταλ αφειδς τα χρματα που του εμπιστετηκε ο Αλξανδρος, ταν αυτς φευγε για την Ινδα. Ξδεψε τερστια ποσ στις εταρες του, την Πυθιονκη και τη Γλυκρα, τις οποες παρομοαζε με θες, τους φτιαχνε αγλματα, τους δινε σα χρματα θελαν για την περιποησ του, κανε πανκριβα ολονκτια γλντια και πλουσιοπροχα συμπσια, απαιτοσε να τις προσκυνον ως βασλισσες, τους φτιαξε μεγαλοπρεπ μνημεα αδιαφορντας για τους υπλοιπους που βαρυγκομοσαν με την απρεπ συμπεριφορ του.

Δεν αρκστηκε μως μνο στα ερωτικ του ξοδα και στην αχρταγη χλιδτη ζω του αλλ κατστρωνε και σχδιο φυγς απ τη Βαβυλνα για την Αθνα. Εχε φροντσει δηλαδ, σκεπτμενος μελλοντικς δσκολες μρες που ενδεχομνως θα τον βρισκαν, να καλοπισει εκ των προτρων τους Αθηναους προσφροντς τους δωρες απ τα βασιλικ χρματα. Επιστρφοντας απ τις Ινδες ο Αλξανδρος, μπροστ στην κατακραυγ του κσμου για την προκλητικ τρυφηλ ζω του ρπαλου, ρχισε να τιμωρε τους αξιωματοχους του που εμπλκονταν στις ατασθαλες. Ο ρπαλος πρλαβε να αρπξει 5.000 τλαντα απ το θησαυροφυλκιο και με 6.000 μισθοφρους δραπτευσε για την Αθνα που θα ζητοσε καταφγιο, ελπζοντας πως οι προγενστερες γενναιοδωρες του προς τους Αθηναους θα εχαν πισει τπο και θα ταν εκε καλοδεχομενος.

φησε στο Ταναρο τους μισθοφρους του και μρος των χρημτων του παρουσιστηκε στους Αθηναους ζητντας τους συλο και να μη συναινσουν στην κδοσ του. Οι ρτορες, ελπζοντας στα χρματ του, λγισαν και συμφνησαν στην παραμον του. Ο, κατ τα λλα δημοκρατικς, Δημοσθνης αρχικ πρτεινε την κδοσ του για να μην εμπλακε η πλη σε εχθρτητα με τον Αλξανδρο. Ο ρπαλος μως, γνωρζοντας τη δναμη του χρματος, ακολοθησε το δρμο της δωροδοκας για να κμψει και το Δημοσθνη. Γρφει σχετικ ο Πλοταρχος «..και γενομνης τχιστα της νυκτς πεμψεν αυτ την κλικα μετ των εκοσι ταλντων. Ην δ' ρα δεινς ο ρπαλος ερωτικο προς χρυσον ανδρς ψει και διαχσει και βολς ομμτων ενευρεν θος. Ου γαρ αντσχεν ο Δημοσθνης, αλλ πληγες υπ της δωροδοκας , σπερ παραδεδεγμνος φρουρν προσκεχωρκει τω Αρπλω, και μεθ' ημραν ευ και καλς εροις και ταιναις κατ του τραχλου καθελιξμενος εις την εκκλησαν προλθε, και κελευντων ανστασθαι και λγειν, δινευεν ως αποκεκομμνης αυτ της φωνς. Οι δ' ευφυες χλευζοντες ουχ υπ συνγχης φραζον, αλλ' αργυργχης ειλφθαι νκτωρ τον δημαγωγν..»

Μετφραση: Και με το που λθε η νχτα στειλε σ' αυτν (το Δημοσθνη) την κλικα με τα εκοσι τλαντα. ταν ασφαλς ασυναγνιστος ο ρπαλος στο να διακρνει το θος του ανθρπου που διψ για χρυσφι, απ την ψη, τις γκριμτσες και τις αστραπς των ματιν του. Γιατ ο Δημοσθνης δεν αντιστθηκε, αλλ προσβληθες απ το μικρβιο της δωροδοκας σαν να εχε δεχτε προστασα πγε με το μρος του ρπαλου και την επμενη ημρα αφο περιτλιξε καλ το λαιμ του με μαλλι και ταινες εμφανστηκε στην εκκλησα του δμου, κι εν τον παρακινοσαν να σηκωθε και να μιλσει, τους κανε νημα τι δεν μπορε να μιλσει, διτι εχε κοπε η φων του. Οι ξπνιοι μως συμπολτες του, περιγελντας τον, λεγαν, τι χι απ «συνγχη» (κρυολγημα), αλλ απ «αργυργχη» (ασθνεια του χρματος) εχε προσβληθε τη νχτα ο δημαγωγς.

Τελικ, για την ιστορα της υπθεσης, ο Δημοσθνης εξορστηκε απ τους Αθηναους για τη δωροδοκα του και μετ την καταδκη του σε θνατο απ την Εκκλησα των Αθηναων αυτοκτνησε μσα στο να του Ποσειδνα στον Προ, για να μη συλληφθε. Ο ρπαλος απ' την λλη, για να αποφγει την απλαση, δραπτευσε με τους μισθοφρους του στην Κρτη, που δολοφονθηκε απ ναν φλο του, το Θβρωνα, για να του πρει το θησαυρ του.

Τοτη η εξιστρηση των κατορθωμτων του ρπαλου χει πολλς ομοιτητες με σα συμβανουν στις μρες μας στη χρα μας, που κποιοι υποτιμητικ την αποκαλον «χρα της μζας, της αραχτς και της αρπαχτς». Γνονται σχεδν τα δια πργματα με κποιες μικρς παραλλαγς ως προς την αξιοποηση του χρματος, σχετιζμενες με την εξλιξη του ανθρπου.

Βλπουμε δηλαδ και σμερα τι οι καταχραστς του δημοσου χρματος προβανουν σε πολυτελστατες ιδιωτικς κατασκευς και αγορς ακιντων, διαθτουν τερστιες καταθσεις στο εσωτερικ και το εξωτερικ, εμπλκονται σε δωροδοκες, διοργαννουν και συμμετχουν σε ακριβοπληρωμνα γλντια με εταρες, οι οποες τρα μετονομστηκαν σε μοντλα συνοδο των πλουσων, να τελον ακριβοθρητους γμους. Τους βλπουμε μως και να δραπετεουν στο εξωτερικ να προσποιονται ασθνειες με εισαγωγς στα νοσοκομεα λγω «αργυργχης» , ταν οσμζονται τι επκειται η αποκλυψη των παρανομιν τους. Η σημαντικ διαφορ των αρχαων Αθηναων απ τους Νεολληνες γκειται στο τι εκενοι, τους καταχραστς του δημοσου χρματος, τους δωροδοκοντες και τους αργυρνητους, τους εξριζαν και τους τιμωροσαν ακμα και με θανατικ ποιν, ποιοι κι αν ταν αυτο. Τα ρματα «κολζω» και «τιμωρ» εχαν την ιδιατερη σημασα τους και δεν επιδχονταν καμι παρερμηνεα, ταν μπαιναν σε ισχ.

Αντθετα στις μρες μας, εδ στη χρα μας, σχεδν ποτ δεν τιμωρεται κποιος ατσθαλος και στο τλος οι καταχραστς με τα μσα που διαθτουν γνονται απ «φεγοντες» (κατηγορομενοι) «δικοντες» (κατγοροι).

Τα δημσια θησαυροφυλκια αλλ και κθε θησαυροφυλκιο, σε λες τις εποχς, ταν και εναι πειρασμς. Σωστ ο Σαξπηρ διετπωσε την ποψη πως «που προπορεεται το χρμα, λοι οι δρμοι ανογουν» για να συμφωνσει μαζ του και ο θυμσοφος λας μας που λει «σπρα στο πουγγ, ψρια στο βουν».

Η καταρρκωση των αξιν -ηθικν , κοινωνικν και πολιτικν - εναι η βαθτερη αιτα λων αυτν των «βιαων πρξεων» που συμβανουν σμερα και τη μεγαλτερη ευθνη για τη «διαπαιδαγγηση» αυτ των πολιτν, στε να συμπεριφρονται τσι πως συμπεριφρονται, τη φρουν οι ασκσαντες και οι ασκοντες την εξουσα.

Η καταβαρθρωση της αξιοπιστας των πολιτικν, λγω της ευνοιοκρατας και αναξιοκρατας, της απστευτης αδιαφνειας και διαφθορς, του χρηματισμο και της συνεχιζμενης ανεξλεγκτης σπατλης, το μεγλο δηλαδ λλειμμα στο κρτος δικαου, η δραματικ οικονομικ κρση που οφελεται πρωτστως στους διαχειριστς της εξουσας τα τελευταα τριντα χρνια, η ανεργα που αυξνεται με ταχτατους ρυθμος και η ακρβεια, χουν οδηγσει τους πολτες σε απγνωση και σε οργ, την οποα δεν βρσκουν τρπους να την εκφρσουν. μεση καθσταται η ενσχυση των δημοκρατικν διαδικασιν και της διαφνειας τσο στα κμματα σο και στους θεσμος, καθς επσης και η θεσμοθτηση ασφαλιστικν δικλεδων, στε να αποκλειστε η κατχρηση εξουσας για ιδιοτελες σκοπος.

Στη σκληρ και απαιτητικ ζω μας ας ακολουθσουμε λοι μας τη συμβουλ του σοφο Σλωνα: «Χρματα δ' ιμερω μεν χειν, αδκως δε πεπσθαι ουκ εθλω, πντως στερον ελθεν η δκη» (= χρματα επιθυμ να χω, δεν θλω μως να τ' αποκτσω δικα, γιατ οπωσδποτε στο τλος ρχεται η τιμωρα)."

 

: . , . . , , " "